Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż
Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, iż pracownikowi byłego państwowego przedsiębiorstwa gospodarki rolnej przysługuje świadczenie przedemerytalne, jeżeli w dniu 7 listopada 2001 r. posiadał status bezrobotnego oraz spełniał łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek: co najmniej 50 lat - kobieta i 55 lat - mężczyzna,
2) posiadał okres uprawniający do emerytury - wynoszący co najmniej 20 lat - dla kobiet i 25 lat - dla mężczyzn,
3) był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w państwowym przedsiębiorstwie gospodarki rolnej przez okres co najmniej 10 lat,
4) zamieszkiwał w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym (art. 37k ust. 9).
Zgodnie z powołanym przepisem ustawy jednym z obligatoryjnych warunków, jakie musi spełnić pracownik PGR, jest zamieszkiwanie w dniu 7 listopada 2001 r. w powiecie (gminie) uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Z sygnałów, które docierają do biura poselskiego, wynika, że byli pracownicy tych przedsiębiorstw nie mogą uzyskać świadczeń m.in. z powodu braku stałego zameldowania. Organy administracyjne utożsamiają bowiem zamieszkiwanie, o którym stanowi ustawa, z zameldowaniem, a przecież nie są to pojęcia tożsame.
W związku z tym pozwalam sobie sformułować pod adresem ministra następujące pytania:
1. Czy taka praktyka organów administracyjnych jest prawidłowa?
2. Jak w świetle ustawy traktować bezdomnych, którzy w noclegowniach nie są na ogół meldowani?
3. A jak traktować osoby, które fizycznie przebywają w gminie zagrożonej wysokim bezrobociem strukturalnym, a nie są tam zameldowane?
Z poważaniem
Poseł Jan Łączny
Koszalin, dnia 12 maja 2003 r.